ΕΛΛΑΔΑ, Πρωτομαγιά 1976: ο αγωνιστής της ελευθερίας Αλέξανδρος Παναγούλης χάνει την ζωή από περίεργο ατύχημα…

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την επαναφορά της δημοκρατίας και εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος του Γεωργίου  Παπαδόπουλου. Λιποτάκτησε από το στράτευμα και ίδρυσε την οργάνωση Εθνική Αντίσταση. Στη συνέχεια αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να καταστρώσει σχέδιο δράσης.
Φυλακισμένος σε έναν τάφο στις φυλακές Μπογιατίου και ενώ του είχαν αφαιρέσει στυλό και χαρτί, τρύπησε τις φλέβες του και με το αίμα του έγραψε το ακόλουθο ποίημα:
Ζωντάνεψα τους τοίχους
φωνή τους έδωσα
πιο φιλική να γίνουν συντροφιά..
Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν να μάθουνε
πού βρήκα τη μπογιά
Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν
κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού.
Όμως μπογιά δε βρήκαν
Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν
Μετά από μερόνυχτα συνεχούς βασανισμού, οδηγείται ημιθανής στο νοσοκομείο και κατόπιν δικάζεται από το Στρατοδικείο στις 3 Νοεμβρίου 1962] και καταδικάζεται δις εις θάνατον, μαζί με άλλα μέλη της Εθνικής Αντίστασης, στις 17 Νοεμβρίου 196. Μεταφέρεται στην Αίγινα για την εκτέλεση η οποία όμως ματαιώθηκε χάρη στον Γ . Παπαδόπουλο, ο οποίος με προσωπική παρέμβαση στο δικαστήριο, ζήτησε την απονομή χάριτος στον καταδικασθέντα Παναγούλη.
Στις 25 Νοεμβρίου 1968 ο Παναγούλης μεταφέρθηκε από τηνΑίγινα στις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου (Σ.Φ.Μ.), όπου και του επιβλήθηκε η «ποινή του εντοιχισμού» όπως λέει ο ίδιος.
Από εκεί δραπετεύει στις 5 Ιουνίου 1969, συλλαμβάνεται όμως εκ νέου και οδηγείται προσωρινά στο στρατόπεδο στου Γουδή για να μεταφερθεί μετά από ένα μήνα και πάλι στις φυλακές Μπογιατίου.
Εκεί τον περιμένει η απομόνωση σε κελί που το έφτιαξαν ειδικά για τον Παναγούλη και ήταν σαν αντίγραφο τάφου.
Επιχειρεί να δραπετεύσει αρκετές φορές ανεπιτυχώς. Γράφει ποιήματα ως διέξοδο.
Συνεχίζει να γράφει ακόμα και όταν του κατάσχουν κάθε γραφική ύλη χρησιμοποιώντας για μελάνι το αίμα του και για χαρτί τους τοίχους του κελιού-τάφου του.
Ο Α. Παναγούλης σύμφωνα με ορισμένους αρνείται την πρόταση απονομής χάριτος που του προσέφερε η χούντα.
Τον Αύγουστο του 1973 – μετά από τεσσεράμισι σχεδόν χρόνια φυλάκισης – απελευθερώθηκε βάση της γενικής αμνηστίας που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατούμενους, κατόπιν της αποτυχημένης προσπάθειας του Γ. Παπαδόπουλου να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς του.
Αυτοεξορίζεται εκ νέου, αυτή τη φορά στην Φλωρεντία της Ιταλίας, για να επαναδραστηριοποιηθεί στην αντίσταση, ουσιαστικά όμως συνεχίζει την αντίσταση στην Ελλάδα ερχόμενος κρυφά όπου και οργανώνει ομάδες αντίστασης.
Μετά την απελευθέρωση του ο Α. Παναγούλης εξέδωσε στο Μιλάνο την δεύτερή του ποιητική συλλογή στα Ιταλικά Vi scrivo da un carcere in Grecia (Μέσα από Φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Είχε προηγηθεί η έκδοση στα ελληνικά τετραδίων όπως η συλλογή με τίτλο Η Μπογιά.
Σκοτώνεται την πρωτομαγιά του 1976 σε ηλικία 36 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του κλείστηκε από άλλο και έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ). Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα.
Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε στηθεί για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του.

Ποιά ήταν όμως η τύχη του αυτοκινήτου του Παναγούλη μετά το θάνατο του; Λίγο έξω από το Ηράκλειο, στο χωρίο Επισκοπή, υπάρχει ένα ιδιωτικό μουσείο που δύσκολα κανείς μπορεί να φανταστεί τα πολύτιμα κειμήλια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας που κρύβει στις αίθουσες του.


Βίντεο για το Αργυράκειο Πολεμικό Μουσείο

Γεννημένος  σε ένα χωριό έξω από το Ηράκλειο, την Ελιά,  ο καπετάν Μιχάλης Αργυράκης έζησε τη φρίκη του πολέμου, κάτι που δεν ξέχασε μέχρι να πεθάνει.

Πόνημα της ζωής του το Αργυράκειο Πολεμικό Μουσείο που έστησε στο σπίτι του στην Επισκοπή, στη μνήμη των εθνομαρτύρων γονέων του Ιωάννου και Καλλιόπης που θυσιάστηκαν στο βωμό της ελευθερίας κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, πεθαίνοντας στη Μάχη της Κρήτης ο πρώτος και στο Άουσβιτς η δεύτερη, μετά από απερίγραπτα μαρτύρια και βασανισμούς.


Ο ίδιος πέθανε το 2011 μέσα στο μουσείο που φιλοξενεί πολύτιμα καιμήλια και ντοκουμέντα από τη Μάχη της Κρήτης, το αυτοκίνητο της απαγωγής του στρατηγού Κράιπε και στο υπόγειο σκεπασμένο το αυτοκίνητο του Αλέκου Παναγούλη.

Δεν είχε πειράξει τίποτα, από τότε που η οικογένεια Παναγούλη του χάρισε το ιστορικό κειμήλιο. Ακόμα και τα αποτσίγαρα στο τασάκι έχουν μείνει εκεί από τότε, με κάποια να φέρουν το ανεξίτηλο σημάδι του κραγιόν της Φαλάτσι, της γυναίκας που αγάπησε τον Παναγούλη όσο καμία. Όσο ζούσε το καντηλάκι του Αλέκου Παναγούλη ήταν πάντα αναμμένο.

«Το πνεύμα του Αλέκου είναι αθάνατο και ζει στις καρδιές μας. Είναι τιμή μου να έχω το αυτοκίνητό του στο σπίτι μου ως ιερό κειμήλιο. Είναι χρέος μου να ανάβω το καντηλάκι στη μνήμη του και να διδάσκεται η ιστορία του Αλέκου στις νεότερες γενιές που επισκέπτονται το μουσείο», είχε πει ο Μιχάλης Αργυράκης σε συνέντευξη του στο Έθνος.

Το αυτοκίνητο του Παναγούλη το είχε πάντα σκεπασμένο με την ελληνική σημαία και το αποκάλυπτε μόνο όταν κάποιος επισκεπτόταν το Μουσείο. «Το έχω σκεπάσει με τη σημαία γιατί είναι ιερό κειμήλιο στη μνήμη του Αλέκου. Το έχω σκεπάσει και για ένα άλλο λόγο. Για να κρύψω την ντροπή κάποιων προς αυτόν τον ήρωα», είχε πει στην εφημερίδα. Ο ίδιος κυκλοφορούσε στο χωριό με ένα αυτοκίνητο που οι πινακίδες του αντί για αριθμό δήλωναν ότι ήταν ο πρόεδρος του Μουσείου.

ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ

Με πληροφορίες από FB, tvxs.gr