Ας πούμε ότι είμαστε σε μια σχολική τάξη κι έχουν μαζευτεί κάποια καλά λεφτά για την πενθήμερη. Αφού έχουν κλειστεί ξενοδοχεία, εισιτήρια, μουσεία, κτλ τηλεφωνικώς όταν έρχεται η ώρα της πληρωμής, το κοινό ταμείο είναι άδειο. 4-5 από τους πιο «μάγκες» της τάξης εμφανίζονται με καινούργια μηχανάκια, νέα ακριβά παπούτσια, ρούχα στην πένα. Όλων οι υποψίες πάνε σε αυτούς. Γρήγορα αρχίζουν κι οι μαρτυρίες κι οι πρώτες ισχυρές αποδείξεις. Παρ’ όλα αυτά οι καθηγητές κι ο σύλλογος γονέων αποφασίζουν για να μην στοχοποιηθούν τα συγκεκριμένα παιδιά να ζητήσει από τους μαθητές όποιοι τα έκλεψαν να τα επιστρέψουν, μα με έναν τρόπο που θα διασφαλιζόταν η ανωνυμία. Για παράδειγμα, θα τοποθετηθεί ένα παραβάν όπου θα μπει ο κάθε μαθητής κρατώντας έναν φάκελο που θα τον τοποθετήσει μέσα σε ένα κουτί σαν κάλπη. Όσοι έχουν όντως κλέψει θα έχουν το ποσό που πήραν μέσα στον φάκελο κι οι υπόλοιποι θα ρίξουν έναν άδειο φάκελο.
Τα παιδιά συνεννοούνται, όμως, και για να μην χαθεί η εκδρομή και για να μην στοχοποιηθεί κάποιος να βάλουν όλοι από το ίδιο ποσό μέσα στον φάκελο τους ώστε να συμπληρωθούν τα απαιτούμενα χρήματα και να φανεί μια αλληλεγγύη. Συμφωνούν όλοι. Έρχεται η ώρα της διαδικασίας λοιπόν και τι γίνεται; Η συμμορία που έκανε την κλοπή αποφασίζει να λείψει από την φάση για να μην βάλει το μερτικό της. Όλοι είναι απόντες εκτός από τον ηγέτη της συμμορίας που θα μπει στο τέλος στο παραβάν, θα διαρρήξει το κουτί και θα πάρει μαζί του και τα υπόλοιπα χρήματα που κατατέθηκαν.
Κι αν αυτό στο παραπάνω σενάριο είναι εκνευριστικό κι ανήθικο, τι θα λέγατε για ένα έγκλημα κατά του ανθρώπου, το βαρύτερο και το μακροβιότερο στην ιστορία του πολιτισμού μας;
Μιλάμε για το δουλεμπόριο. Τουλάχιστον για 20 εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές (υπολογίστε πολύ παραπάνω) που για 3 αιώνες μεταφέρονταν και χρησιμοποιούνταν σαν αντικείμενα από την Δύση, τις τράπεζες, τις επιχειρήσεις, τα κράτη, τους στρατούς, τους γαιοκτήμονες, την αστική τάξη δηλαδή.
Άνθρωποι που μεταφέρονταν δεμένοι ο ένας δίπλα στον άλλον για μήνες, που αν έφταναν ζωντανοί στον προορισμό τους περνούσαν λουκέτο στα χείλη να μην τους κλέψει κανείς από το αφεντικό τους, που αν αρρώσταιναν στο ταξίδι τους πετούσαν να πνιγούν στον ωκεανό ή κάποιες φορές τους έπνιγαν για να πάρουν την ασφαλιστική αποζημίωση, που τους ακρωτηρίαζαν, τους έκοβαν τα χέρια και τα πόδια αν δεν έπιαναν τους στόχους παραγωγής, που τους βασάνιζαν με μαστιγώματα, με πυρωμένα σίδερα, με κολάρα με καρφιά αν δεν τηρούσαν τους κανόνες ή αν σταματούσαν να τρώνε για να πεθάνουν και να σωθούν από τα μαρτύρια, που τους κρεμούσαν για παραδειγματισμό, που διέλυαν οικογένειες στις δημοπρασίες τους, αλλού να πουλιέται το παιδάκι, αλλού ο γονιός του, που βιάζονταν συστηματικά, που υποσιτίζονταν μέχρι θανάτου, που εκτελούνταν για ψίλου πήδημα, που τους απαγορευόταν κάθε έκφραση της ταυτότητας του μέχρι να εξαφανιστεί η γλώσσα τους, η θρησκεία, τα έθιμά τους.
Πάνω σε αυτές τις πρακτικές γεννήθηκε ο ρατσισμός, ιδεολογικοποιήθηκε το έγκλημα δηλαδή. Δεν ήταν εκμετάλλευση, όχι, ήταν φυσική επιταγή. Εμείς που είμαστε λευκοί έχουμε καλύτερο γονίδιο, είμαστε βιολογικά καλύτεροι, άρα επιτρέπεται να συμπεριφερόμαστε όπως θέλουμε στα κατώτερα είδη. Εκεί πάνω βασίστηκε η ψευδοεπιστημονική θεμελίωση του ναζισμού. Κι εσύ σημερινό μαλακιστήρι που πιστεύεις ότι πρέπει να πνίγουμε πρόσφυγες, να πυροβολάμε μετανάστες, να στήσουμε μια γενοκτονία για τους τσιγγάνους, που δε θες μαύρους Έλληνες σπέρμα αυτής της σαπίλας είσαι. Ιδεολογικός απόγονος βασανιστών κι ανθρωπόμορφων τεράτων. Ένα έγκλημα κατά του ανθρώπου είσαι με χέρια και πόδια.
Επιστροφή στο τότε. Ποιες χώρες συμμετείχαν κυρίως σε αυτήν την φρίκη; Διάφορες από την Ευρώπη φυσικά (Ολλανδία, Γαλλία, Αγγλία, Πορτογαλία, Ισπανία, κτλ.) και κυρίως ο πυρήνας ήταν οι ΗΠΑ και πριν και μετά την ανεξαρτησία τους. Οι ΗΠΑ που φτάσαμε στα μέσα του προηγούμενου αιώνα να αρχίζει να δίνει ίσα –λέμε τώρα- δικαιώματα στους μαύρους και που ακόμα και σήμερα ο κοινωνικός αποκλεισμός, η αστυνομική –μέχρι θανάτου- βία, η περιθωριοποίηση/ γκετοποίηση, η φτωχοποίηση των Αφροαμερικάνων είναι ένα από τα κύρια προβλήματα της χώρας.
Κατάλαβες τι θα πει το Black lives matter ή ακόμα σκέφτεσαι ότι είναι ρατσισμός προς τους λευκούς; Κατακάθι.
Τις προάλλες λοιπόν στον ΟΗΕ ζητήθηκε με πρωτοβουλία της Γκάνας να ψηφιστεί ότι η μπίζνα του δουλεμπόριο ήταν το βαρύτερο έγκλημα στην ανθρώπινη ιστορία. Αυτό θα σήμαινε πρώτα από όλα μια γαμημένη δημόσια συγγνώμη, μια θεσμική οριστική απολογία των κρατών εγκληματιών για αυτό το ιστορικό αίσχος, θα σήμαινε οικονομικές αποζημιώσεις όπως αυτές που ζητάμε κι εμείς για τα εγκλήματα των ναζιστών στην χώρα, θα σήμαινε αλλαγές στα σχολικά βιβλία και την εκπαίδευση για την αποκατάσταση της αλήθειας, θα σήμαινε στήριξη στις κοινότητες που επλήγησαν από τις μαζικές απαγωγές και τα εγκλήματα γενοκτονικού χαρακτήρα.
Ποιοι ψήφισαν κατά; Οι Αμερικάνοι, οι σιωνιστές κι ο φασίστας της Αργεντινής. Τι έκανε η Ευρώπη; Απούσα. Η Ελλάδα; Το ίδιο. Ευτυχώς αυτοί οι τριτοκοσμικοί που πιάνετε τη μύτη σας όταν τους βλέπετε, και φοβάστε μη σας μολύνουν, ψήφισαν υπέρ, και το ψήφισμα πέρασε.
Ξέρετε; Πριν βιαστείτε να βομβαρδίσετε τους μουλάδες για να προστατέψετε και να μεταδώσετε τον ευρωπαϊκό και δυτικό τρόπο ζωής, ανοίξτε κανένα βιβλίο να μάθετε ποιος είναι αυτός ο τρόπος ζωής, οι αξίες κι οι ηθικές του. Και πριν σηκώσετε το χέρι να καταδείξετε τα «εγκλήματα» του κομμουνισμού, μετρήστε τα εκατοντάδες εκατομμύρια πτώματα πάνω στα οποία χτίστηκε η σημερινή μονοκρατορία του καπιταλισμού από τις αποικιοκρατίες και τη βιομηχανική επανάσταση μέχρι τους παγκόσμιους πολέμους και το οικολογικό ολοκαύτωμα του σήμερα. Ίσως έτσι καταλάβετε και τι γίνεται γύρω μας και πού βαδίζουμε. Ίσως έτσι σκάσει η φούσκα που ζείτε πριν η Ανάγκη γίνει Ιστορία, πριν η Ιστορία γίνει Σιωπή.