1/ ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ – Το μεγαλύτερο κοινωνικό πρόβλημα της Ελλάδος
Θα προσπαθήσω να θέσω το ζήτημα αυτό σε μία άλλη διάσταση, όσο γίνεται πιο εκλαϊκευμένα, ώστε να το αντιληφθούν όλοι οι συμπολίτες μας.
Εδώ και 10 περίπου χρόνια το κράτος είναι απρόθυμο να στηρίξει τα δίκαια αιτήματα τουλάχιστον 1.000.000 συμπολιτών μας, οι οποίοι έχουν εμπλακεί σε μία αντιδικία με τις τράπεζες και τα funds, αναφορικά με τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, τα λεγόμενα «κόκκινα» δάνεια.
Το θέμα αυτό, είναι το μεγαλύτερο κοινωνικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα και αποτελεί ταυτόχρονα μία τραγωδία για τους συμπολίτες μας
Δεν είναι μεγάλη η δύναμη των funds, μεγάλη είναι η αδιαφορία του κράτους και προσέξτε να δείτε τι πραγματικά συμβαίνει.
Οι τράπεζες στο πλαίσιο της μνημονιακής νομοθεσίας που ήθελε να τις εξυγιάνει από το βάρος των μη εξυπηρετούμενων δανείων, έδωσε το δικαίωμα στις τράπεζες το έτος 2015 να μεταβιβάζουν σε εταιρείες ειδικού σκοπού τις απαιτήσεις από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια.
Αυτά τα δάνεια οι τράπεζες τα μεταβίβασαν σε ποσοστό 5 % έως 10% της ονομαστικής τους αξίας περίπου, δηλαδή ένα δάνειο ονομαστικής αξίας 100.000 ευρώ πήγε στο fund και το fund το έδωσε στον διαχειριστή αντί των 5.000 ή 10.000 ευρώ.
Αυτός που απέκτησε την απαίτηση από το δάνειο, δεν διεκδικεί το έξοδο που έκανε, δηλαδή τις 5.000 ή τις 10.000 ευρώ συν ένα λογικό κέρδος, αλλά έχει το δικαίωμα να ζητήσει ολόκληρο το δάνειο από τον οφειλέτη, δηλαδή 100.000 ευρώ και όχι τις 5.000 ή τις 10.000 ευρώ συν τους νόμιμους τόκους μέχρι την ώρα που ξεκινάει τη διεκδίκηση.
Μεγαλύτερη αδικία από αυτή δεν νομίζω ότι υπάρχει στον κόσμο.
Και παρόλο που υπάρχει μία θηριώδης αισχροκέρδεια της τάξεως του 95% έρχονται τα δικαστήρια και λένε ότι ο οφειλέτης δεν δικαιούται να μάθει το ποσό στο οποίο μεταβιβάστηκε το δάνειο του στο fund ή στον διαχειριστή, γιατί ανεξαρτήτως του ποσού αυτού δεν μεταβάλλεται, ούτε χειροτερεύει, ούτε καλυτερεύει η δικονομική του κατάσταση.
Τα δικαστήρια λειτουργούν έτσι δεσμευμένα από το νομοθετικό καθεστώς και τις αποφάσεις της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου.
Πιστεύω ότι τα δικαστήρια απονέμουν δικαιοσύνη αλλά η απονομή της δικαιοσύνης είναι κάτι που υπερβαίνει την εφαρμογή των νόμων. Δεν υπάρχει νόμος που θα πει στον δικαστή τι είναι δίκαιο και τι είναι άδικο. Το δίκαιο και το άδικο το έχει ο δικαστής στην ψυχή του.
Η Πολιτεία πρέπει να λύσει νομοθετικά το εν λόγω θέμα.
Η Πολιτεία πρέπει να σταματήσει να κλείνει τα μάτια στην αισχροκέρδεια των funds, στο ότι δηλαδή ξεπουλάνε οι τράπεζες τα δάνεια στο 5-10% της αξίας τους και όλοι αδιαφορούν και αφήνει όλους αυτούς τους φορείς της οικονομίας, που μας έχουν έρθει κυρίως από το εξωτερικό, ουσιαστικά να λυμαίνονται 700.000 ακίνητα που είναι συνδεδεμένα με τα «κόκκινα» δάνεια και αυτά τα 700.000 ακίνητα να βγαίνουν στον πλειστηριασμό.
Η Πολιτεία πρέπει να πάψει απλώς να παρατηρεί ενώ διαλύονται περιουσίες και πιέζονται οι αδύναμοι οφειλέτες.
Υπάρχει επίσης μία κατηγορία προσώπων που είναι εγγυητές.
Αυτοί είναι οι δέκτες της μεγαλύτερης αδικίας, γιατί είναι το μοναδικό μελανό σημείο που είχε ο νόμος Κατσέλη.
Ο εγγυητής εξακολουθεί να οφείλει, ανεξαρτήτως της τύχης της οφειλής του πρωτοφειλέτη.
Η εγγυητική ευθύνη, η ευθύνη του εγγυητή, είναι παρακολουθηματική και δευτερεύουσα.
Δε νοείται να υπάρχει ευθύνη εγγυητή, όταν έχει αποσβεσθεί η οφειλή του πρωτοφειλέτη.
Αυτό είναι παραλογισμός.
2/ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΤΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ
Το ιδιωτικό χρέος των πολιτών προς το Δημόσιο, τις Τράπεζες και τους χρηματοπιστωτικούς φορείς παραμένει σε δυσθεώρητα ύψη, παρά τις όποιες προσπάθειες περιορισμού του. Αποτελεί αναμφίβολα ένα μείζον κοινωνικό πρόβλημα, που πλήττει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας και ιδίως τους οικονομικά αδύναμους συμπολίτες μας.
Οι πλειστηριασμοί ακινήτων, που αφορούν πλέον και σε πρώτες κατοικίες, αποτελούν καθημερινότητα.
Η δυνατότητα ουσιαστικής δικαστικής προστασίας έχει αποφλοιωθεί, η δε λειτουργία του εξωδικαστικού μηχανισμού χωρίς την πρόβλεψη υποχρεωτικής συμμετοχής των πιστωτών (πλην της περίπτωσης των ευάλωτων οφειλετών) καθίσταται «κενό γράμμα» καθώς οι πιστωτές είτε δεν μετέχουν είτε προτείνουν ρυθμίσεις μη ρεαλιστικές για τους δανειολήπτες, που οδηγούν σε σύντομο χρόνο σε αδυναμία εξυπηρέτησης και απώλειά τους.
Στο περιβάλλον αυτό, παρατηρείται έξαρση καταχρηστικών και μη νόμιμων συμπεριφορών των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων (services) εις βάρος των δανειοληπτών που συνίστανται ιδίως:
α) Στη διενέργεια πράξεων εκτέλεσης κατά οφειλετών που έχουν υπαχθεί στις διατάξεις του ν. 3896/2010, σε ρυθμισμένα ή ακόμη κι εξοφλημένα δάνεια.
β) Στη διαρκή τηλεφωνική όχληση οφειλετών- σε βαθμό εκφοβισμού- ακόμη και αυτών που έχουν ενταχθεί σε δικαστική ρύθμιση.
γ) Στη συνεχή μεταβολή των λογαριασμών εξυπηρέτησης των δικαστικών ρυθμίσεων των οφειλετών χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση, με αποτέλεσμα να μην γνωρίζουν οι οφειλέτες που θα καταβάλλουν τις δόσεις της ρύθμισης.
δ) Στην καθυστερημένη απάντηση σε αιτήματα των οφειλετών και των Δικηγόρων τους για χορήγηση σχετικών εγγράφων που είναι απαραίτητα για ρύθμιση των οφειλών, ενώ την ίδια στιγμή επισπεύδουν μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης εις βάρος τους.
ε) Στην αποστολή εξωδίκων έκπτωσης σε οφειλέτες που ήδη τηρούν τη ρύθμιση του ν. 3869/2010, με αφορμή την αιφνίδια αλλαγή λογαριασμού εξυπηρέτησης της δικαστικής ρύθμισης, ζητώντας ποσά που ήδη έχουν καταβληθεί από τους οφειλέτες.
στ) Στην απαίτηση καταβολής υπέρογκων ποσών ως προκαταβολή, σε περίπτωση που έχει επιβληθεί κατάσχεση, προκειμένου να προβούν σε ρύθμιση και να σταματήσουν τις ενέργειες αναγκαστικής εκτέλεσης, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις πραγματικές δυνατότητες αποπληρωμής των οφειλετών, είτε άλλες ειδικές και έκτακτες περιστάσεις (π.χ. προβλήματα υγείας).
Τέτοιες συμπεριφορές που διαταράσσουν την κοινωνική συνοχή δεν μπορούν να γίνονται αποδεκτές σε μία
ευνομούμενη Πολιτεία.