ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ,ΑΛΛΙΩΣ ΠΛΗΡΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ…

Η θηλιά του ιδιωτικού χρέους σφίγγει επικίνδυνα στον λαιμό νοικοκυριών και επιχειρήσεων παγκοσμίως στη διάρκεια της πανδημίας. Και ενώ η συζήτηση για την ελάφρυνση των οφειλών είναι αναπόφευκτη, οι εγχώριοι εισπράκτορες απαιτούν εδώ και τώρα τις δόσεις τους!

Οταν ο Μάριο Ντράγκι, ο άνθρωπος που όσο ήταν στο τιμόνι της ΕΚΤ θεωρούσε έγκλημα καθοσιώσεως το κούρεμα του ελληνικού χρέους, σε απόσταση ασφαλείας πλέον από τη Φρανκφούρτη, λέει ότι «είμαστε σε πόλεμο και πρέπει να διαγραφούν ιδιωτικά χρέη» (25/3/2020), κάτι σημαντικό διακυβεύεται. Προφανώς, η πανδημία ανέτρεψε στερεότυπα και βεβαιότητες ακόμη και για τους θεματοφύλακες της χρηματοπιστωτικής «Διεθνούς», με αποτέλεσμα η ιδέα μιας ελάφρυνσης του ιδιωτικού χρέους -κυρίως του επιχειρηματικού, βεβαίως- να γίνεται μονόδρομος και γι’ αυτούς.

Πάντως, αυτό που ξενίζει σήμερα όταν το ακούμε από τον Ντράγκι, τη Λαγκάρντ, το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (το IIF που διεκπεραίωσε το ελληνικό PSI) ή την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS), στην πραγματικότητα δεν διαφέρει πολύ από αυτό που έγινε στη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Τότε μετέτρεψαν ένα επίσης ιδιωτικό χρέος, το τραπεζικό, σε δημόσιο, για να σώσουν τις τράπεζες. Τώρα, οι εκκλήσεις για ελάφρυνση του ιδιωτικού χρέους, επιχειρηματικού και νοικοκυριών, πάλι διατυπώνονται με την έγνοια στις τράπεζες. Γιατί πολύ απλά ένα παλιρροϊκό κύμα πτωχεύσεων επιχειρήσεων υπό το βάρος των χρεών της πανδημίας σε τελική ανάλυση οδηγεί και τις τράπεζες στον προθάλαμο της χρεοκοπίας.

Σύμφωνα με το IIF, το παγκόσμιο χρέος αναμένεται να φτάσει στο τέλος του έτους τα 277 τρισ. δολάρια ή το 365% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Από αυτά, τα περίπου 80 τρισ. δολάρια αντιστοιχούν σε εταιρικό χρέος (με εξαίρεση τα πιστωτικά ιδρύματα), πάνω από 50 τρισ. δολάρια είναι το χρέος των νοικοκυριών και πάνω από 70 τρισ. το χρέος των τραπεζών. Ποιος θα πληρώσει ή αναχρηματοδοτήσει αυτό το ιδιωτικό χρέος, όταν και το κρατικό χρέος έχει αυξηθεί πλέον πάνω από τα 82 τρισ. δολάρια;

Σ’ αυτή την πρωτοφανή συνθήκη, που βρίσκει την Ελλάδα ήδη επιβαρυμένη μετά μια δεκαετία μνημονιακής «συμμόρρφωσης» με το υψηλότερο δημόσιο χρέος στην Ευρώπη (ως ποσοστό ΑΕΠ), με τα νοικοκυριά και τις μικρές επιχειρήσεις εξουθενωμένα από την πανδημία, αντιμέτωπα με ένα βουνό νέου χρέους που προκάλεσαν η πανδημία, η απώλεια μισθών για τουλάχιστον 1 εκατ. μισθωτούς και η κατάρρευση των τζίρων για επιχειρήσεις και επαγγελματίες, οι «εισπράκτορες» σφίγγουν κι άλλο τον βρόχο του ιδιωτικού χρέους.

Παραμονές γιορτών, σπίτια, γραφεία, καταστήματα, ηλεκτρονικά ταχυδρομεία βομβαρδίζονται από ειδοποιητήρια. Ο δήμος θυμάται κλήσεις πενταετίας και βάλε, η Εφορία ανασταίνει χρέη στο παρά πέντε της παραγραφής, η ΔΕΗ έχει ξαμολήσει εισπρακτικές που απειλούν με κατασχέσεις, οι τράπεζες αδημονούν να τελειώσουν τα μορατόριουμ.

Ολοι ζητούν τη λίβρα το κρέας τους, μια επέλαση κοράκων κατά δικαίων και αδίκων βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και η κυβέρνηση απλώς την παρακολουθεί, έχοντας ψηφίσει έναν Πτωχευτικό Κώδικα που ενδεχόμενη εφαρμογή του θα προκαλούσε κοινωνικό χάος. Ωστόσο, παρά την πολιτική αφασία της, τη συζήτηση για τη δίκαιη ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους είναι αδύνατο να την αποφύγει.