Δεν μπόρεσα, όπως οι περισσότεροι, να πλησιάσω. Μας διέλυσαν αμέσως και τα κροκοδείλια δακρυγόνα της ΕΛΑΣ. Ήμουν όμως κι εγώ κοντά σου, εκείνο το αξέχαστο δευτερόλεπτο της ανακοίνωσης. Πόσο δηλητήριο άντεξες , επί πόσες μέρες. Με πόση προσπάθεια κράτησες τον πόνο σου ζωντανό 7 ολόκληρα χρόνια, ενώ η καθημερινή βία του “κανονικού” κόσμου προσπαθούσε με λύσσα να στον ησυχάσει, για να μη δει ποτέ κατάματα τον καθρέφτη.
Πόσο ακόμα θα χρειαστεί να τον κρατήσεις εκεί, μέχρι να αισθανθείς πως αποδόθηκε στο μέγιστο βαθμό η δικαιοσύνη. Τώρα, όμως, εδώ, για ένα παντοδύναμο δευτερόλεπτο, ένα δάκρυ χαράς. Είναι μεγαλύτερο από όλους μας αυτό που συνέβη σήμερα. Περιέχει κι όσους ακόμα δεν είναι σε θέση να το καταλάβουν. Σ’ευχαριστώ και είμαι κοντά σου. Δεν φεύγω -και δεν φεύγουμε- ποτέ από δίπλα σου. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι εκτόπλασμα και οξύ. Θα το καθαρίσουμε κι αυτό.
Φοίβος Δεληβοριάς