Λίγο μετά τις 5:30 το απόγευμα, στην αποβάθρα 7 του σταθμού Λαρίσης, οι επιβάτες που περιμένουν τον Προαστιακό προς Κιάτο όλο και πληθαίνουν. Όσοι έρχονται στο μπροστινό μέρος της αποβάθρας γνωρίζονται προσωπικά, χαιρετιούνται και λένε τα νέα της ημέρας τους δημιουργώντας ένα μεγάλο «πηγαδάκι» που όλο και μεγαλώνει.
Είναι οι «βετεράνοι» της γραμμής Πειραιάς – Κιάτο. Κάνουν κάθε μέρα σχεδόν τα ίδια δρομολόγια, στο πρώτο βαγόνι, εδώ πάρα πολλά χρόνια. Είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουν όσο κανένας άλλος τις πληγές του Προαστιακού, που βιώνουν σχεδόν καθημερινά τα προβλήματά του και που προσπαθούν να πιέζουν συλλογικά για να βελτιωθεί αυτό το τόσο απαξιωμένο μέσο.
«Ο Προαστιακός ήταν ο λόγος που αλλάξαμε την ζωή μας και που πήραμε την απόφαση να φύγουμε από την Αθήνα, αλλά δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε» λέει με απογοήτευση, ο Παναγιώτης που παίρνει καθημερινά το τρένο, τα τελευταία 20 χρόνια, από τους Αγίους Θεοδώρους.
«Όταν ξεκίνησε την λειτουργία του, η υπόσχεση ήταν ότι σε μερικά χρόνια θα φτάναμε στην Αθήνα σε 40 λεπτά. Ο χρόνος που κάνουμε τώρα για την διαδρομή είναι μεγαλύτερος από αυτόν που κάναμε το 2005» λέει ο ίδιος. Μαζί του συμφωνούν πολλοί ακόμα από την παρέα, που μου αφηγούνται ότι αποφάσισαν να μετακομίσουν από την Αθήνα, στην Κόρινθο ή στο Κιάτο, τότε που δημιουργήθηκε η σιδηροδρομική γραμμή.
Το τρένο ναι μεν αποτελεί την μόνη βιώσιμη επιλογή τους για να έρθουν στην Αθήνα για να εργαστούν, όμως από την άλλη εξακολουθούν να το αγαπούν βαθιά και να υποστηρίζουν ότι είναι η καλύτερη επιλογή μετακίνησης επειδή είναι το ασφαλέστερο, το πιο οικολογικό και το πιο οικονομικό μέσο που υπάρχει, παρά τις χρόνιες παθογένειες του στην χώρα μας.
Καθυστερήσεις, απαξίωση, έλλειψη συντήρησης και πρωτοκόλλων είναι μερικά από όσα πληγώνουν – ακόμα και μετά τα Τέμπη – τα τρένα, ένα μέσο που στο εξωτερικό τουλάχιστον, είναι το πλέον αξιόπιστο.
Κάναμε την διαδρομή της επιστροφής προς Κιάτο, με μερικούς σταθερούς επιβάτες του Προαστιακού για να μάθουμε όσα τους απασχολούν καθημερινά ανάμεσα σε αποβάθρες και βαγόνια.
Όταν έφτασε στην αποβάθρα το τρένο που θα παίρναμε, οι επιβάτες με γρήγορες κινήσεις έσπευσαν να μπουν, σχεδόν τρέχοντας.
Μου εξηγούν ότι στα ήδη λιγοστά δρομολόγια –περνάει ένα τρένο ανά ώρα στη γραμμή Κιάτο–Πειραιάς– ο κόσμος στα βαγόνια αυξάνεται αισθητά το καλοκαίρι λόγω των επισκεπτών που ειδικά τις Παρασκευές και τα Σαββατοκύριακα πηγαίνουν προς τις κοντινές θάλασσες στην Αττική και στην Κορινθία.
«Την προηγούμενη εβδομάδα, την Κυριακή το απόγευμα, έμεινε αρκετός κόσμος εκτός τρένου στην Κόρινθο, γιατί δεν χωρούσαν όλοι στα βαγόνια» μου λέει ο Γιάννης Παπαδημητρίου. «Είναι ξεκάθαρη η αναγκαιότητα περισσότερων δρομολογίων».
Μπαίνουμε με τον Παποδημητρίου και το υπόλοιπο «πηγαδάκι» των 10-15 ατόμων στο βαγόνι και φροντίζουμε να κάτσουμε σε διπλανές τετράδες. Ο κ. Παπαδημητρίου είναι ο Πρόεδρος του ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων Επιβατών Προαστιακού και οι υπόλοιποι επιβάτες αποτελούν μερικά από τα εκατοντάδες μέλη του που εδώ και πολλά χρόνια μετακινούνται καθημερινά με τον Προαστιακό.
Όταν τους ρωτάω αν υπάρχει κάποια μέριμνα για επιπλέον δρομολόγια, γελούν. «Και να ήθελαν δεν θα είχαν το διαθέσιμο τροχαίο υλικό για να βάλουν επιπλέον δρομολόγια ή βαγόνια. Όταν τους το λέμε μας κοιτούν σαν εξωγήινους» λέει η Ντιάνα που κάθεται ακριβώς δίπλα μου.
«Τουλάχιστον τους τελευταίους μήνες λειτουργεί το κλιματιστικό» επισημαίνει η ίδια. «Άλλα καλοκαίρια από το κλιματιστικό έβγαινε ζεστός αέρας και μπορείς να φανταστείς πως περνούσαμε εδώ».
Παρά τις βελτιώσεις, οι υπόλοιποι δεν αργούν να σχολιάσουν ότι το κλιματιστικό δεν λειτουργεί πάντα. Στο δρομολόγιό μας μάλιστα ξεκίνησε να λειτουργεί 15 λεπτά περίπου από την στιγμή που επιβιβαστήκαμε από τον σταθμό Λαρίσης, περίπου όταν φτάσαμε στον Σταθμό «Άνω Λιόσια».
Σε γενικές γραμμές η συνεπιβάτες μου είναι χαρούμενοι γιατι «πετύχαμε καλό συρμό», όπως μου λένε. Το μπλε ύφασμα των καθισμάτων φαίνεται καθαρό και δεν υπάρχουν σκουπίδια στο πάτωμα.
Την πρώτη φορά που μιλήσαμε με τον Παπαδημητρίου ήταν πριν από μερικές εβδομάδες σε μια βιντεοκλίση. «Συγγνώμη για την αλλαγή του ραντεβού, αλλά άργησα να επιστρέψω στο σπίτι μου. Το πρωινό δρομολόγιο καθυστέρησε και έφτασα 3 ώρες αργότερα στην δουλειά μου» ήταν μια από τις πρώτες κουβέντες που ανταλλάξαμε.
Όπως μου εξήγησε, ήταν η τρίτη μέρα στην σειρά κατά την οποία σημειώνονταν σημαντικές καθυστερήσεις στα δρομολόγια του Προαστιακού καθώς στην περιοχή του Ασπροπύργου ξεσπούσαν πυρκαγιές στα σκουπίδια που βρίσκονται πεταμένα δίπλα στις σιδηροδρομικές γραμμές.
Τα δρομολόγια αναγκαστικά διακόπτονταν για την ασφάλεια των επιβατών, όμως τα πεταμένα σκουπίδια έχουν μόνιμη παρουσία και δημιουργούν κάθε καλοκαίρι τα ίδια προβλήματα, οπως μεταφέρουν οι επιβάτες με τους οποίους συνομιλήσαμε στην διαδρομή μας.
«Να δες εξώ από το παράθυρο, περνάμε μέσα έναν σκουπιδότοπο» θα μου πει η Αθηνά, που κάθεται ακριβώς απέναντί μου, την ώρα που περνάμε από μια μεγάλη έκταση στον Ασπρόπυργο που εκατέροθεν των γραμμών έχει εκατοντάδες μπλε σακούλες σκουπιδιών. «Όταν ξεσπάει φωτιά μέχρι να υπάρξει συντονισμός και να βάλουν δρομολόγια με λεωφορεία, μπορεί να περάσει και 1:30 ώρα» μου λέει η ίδια.
«Σε όλον τον κόσμο, το βασικό χαρακτηριστικό των τρένων είναι η ακρίβειά τους. Δεν έχεις μποτιλιάρισμα. Δεν έχεις εμπόδια. Έρχεται στη ώρα του. Όλα λειτουργούν ρολόι. Θα μπορούσε και εδώ να είναι ένα πάρα πολύ καλό μέσο. Αλλά δεν υπάρχει συνέπεια στα δρομολόγια. Δεν μπορείς πλέον να εμπιστευτείς το τρένο. Αν ένα πρωινό δρομολόγιο εμφανίσει κάποιο πρόβλημα, θα λειτουργήσει αλυσιδωτά για όλα τα δρομολόγια μέσα στην μέρα» μου λέει ένας ακόμη επιβάτης της παρέας.
«Και τι κάνετε με τις υποχρεώσεις σας;» τους ρωτάω.
«Εγώ είμαι τυχερός που αν αργήσω και μια ώρα στην δουλειά μου δεν θα έχω πρόβλημα, αλλά δεν έχουν όλοι το προνόμιο να μπορούν να αργούν» λέει εμφατικα.
«Γνωρίζουμε ανθρώπους που ταξιδεύαμε μαζί σε αυτά τα βαγόνια, που τους έχουν απολύσει από τις δουλειές τους επειδή δεν μπορούσαν λόγω των καθυστερήσεων του τρένου να είναι στην ώρα τους στην δουλειά τους» συμπληρώνει η Αθηνά.
Οι καθυστερήσεις έχουν κανονικοποιηθεί τόσο πολύ από τους επιβάτες που εξεπλάγησαν όταν τελικά φτάσαμε στην ώρα μας στην Κόρινθο. «Για μια διαδρομή που κανονικά κάνει 1:10 λεπτά, είναι συνηθισμένο να κάνουμε το λιγότερο 1:30 ώρα» μου έλεγαν.
«Ξέρουμε ότι αν πάρουμε αυτό το δρομολόγιο των 17:35, δεν κανονίζουμε ποτέ κάποιο ραντεβού στην Κόρινθο στις 19:00 γιατί είναι πολύ πιθανό ότι θα το χάσουμε» επισημαίνει η Ντιάνα.
ΕΡΗΜΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ
Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο οι επιβάτες να βρίσκονται στην αποβάθρα για απροσδιόριστο χρόνο περιμένοντας ένα τρένο το οποίο θα έπρεπε ήδη να έχει περάσει και να μην γνωρίζουν πόσο θα καθυστερήσουν.
«Δεν είναι πολυτέλεια η άμεση ενημέρωση. Είναι αναπόσπαστο μέρος της παρεχόμενης υπηρεσίας. Με έγκαιρη και σαφή ενημέρωση, άλλωστε, μεγάλο μέρος της αναστάτωσης που προκαλούν τα έκτακτα περιστατικά μπορεί να περιοριστεί ή και να αποφευχθεί» υπογραμμίζει ο Παπαδημητρίου αρκετές φορές στην διαδρομή.
«Μετά τα Άνω Λιόσια, προς Κιάτο, σε αρκετούς σταθμούς έχουν κλείσει τα εκδοτήρια, όπως και σε σταθμούς στην γραμμή προς Αεροδρόμιο. Έτσι δεν υπάρχει κανένας εργαζόμενος –εκτός από τους σεκιουριτάδες– για να απευθυνθείς για πληροφορίες.
Από την μία, δεν μπορούμε να ενημερωθούμε άμεσα για το τι συμβαίνει με τις καθυστερήσεις –δεν λειτουργούν ούτε τα μεγάφωνα– και, επιπλέον, οι ψηφιακές και τηλεφωνικές ενημερώσεις της εταιρείας παρουσιάζουν, ομοίως, σοβαρή καθυστέρηση σε σχέση με την πραγματική εξέλιξη της κατάστασης. Από την άλλη, ειδικά τώρα το καλοκαίρι ταξιδεύουν πάρα πολλοί τουρίστες και επισκέπτες που δεν είναι εξοικειωμένοι με τον Προαστιακό και δεν γνωρίζουν πώς θα φτάσουν στον προορισμό τους, ιδίως σε περιπτώσεις κυκλοφοριακής αναστάτωσης» λέει ο ίδιος.
Μας αφηγείται μάλιστα και ένα πρόσφατο ενδεικτικό περιστατικό: «Την προηγούμενη εβδομάδα, μια ημέρα καθυστερήσεων λόγω πυρκαγιάς στον Ασπρόπυργο, ένας επιβάτης ανέλαβε ο ίδιος να καθοδηγήσει κάποιες Ιταλίδες τουρίστριες ώστε να φτάσουν εγκαίρως στο Αεροδρόμιο, γιατί δεν είχαν πού αλλού να απευθυνθούν. Μάλιστα, ενώ ετοιμάζονταν να κατέβουν στα Άνω Λιόσια για μετεπιβίβαση, ο οδηγός ανακοίνωσε αιφνιδίως –μόνο στα ελληνικά!– ότι η μετεπιβίβαση θα γινόταν τελικά σε άλλον σταθμό… Συχνά οι επιβάτες αναλαμβάνουμε ρόλους που θα έπρεπε να έχει η εταιρία».
Εκτός από την απουσία υπαλλήλου στα εκδοτήρια αλλά και την μη χρήση των μεγαφώνων, σε πολλούς σταθμούς δεν λειτουργούν οι ειδικοί πίνακες αναγγελίας των δρομολογίων, με αποτέλεσμα οι επιβάτες να μην γνωρίζουν σε πόσα λεπτά θα έρθει το τρένο τους σε περίπτωση καθυστέρησης και να μην μπορούν να προγραμματίσουν τις υποχρεώσεις τους.
«Δεν σέβονται τον επιβάτη» λέει με αγανάκτηση και η Αθηνά, «δεν μας υπολογίζουν καθόλου».
ΕΠΙΒΑΤΕΣ ΣΕ ΡΟΛΟ ΤΗΛΕΜΑΤΙΚΗΣ
Παράλληλα, ο ειδικός πενταψήφιος που υπάρχει για την επικοινωνία με την εταιρία, συχνά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα όπως επισημαίνουν οι επιβάτες.
«Μια φορά θυμάμαι έβρεχε πολύ ένα βράδυ και περίμενα να εμφανιστεί το τρένο που είχε καθυστερήσει αρκετά. Κάλεσα στον πενταψήφιο και η κοπέλα στην γραμμή μου έλεγε ότι το τρένο βρίσκεται στον σταθμό μπροστά μου, ενώ αυτό δεν ίσχυε σε καμία περίπτωση γιατι δεν υπήρχε κανένα τρένο στην αποβάθρα. Δεν υπάρχει κανένας συντονισμός μεταξύ των εργαζομένων» λέει η Αθηνά.
Για να καλύψουν μάλιστα αυτό το κενό, εδώ και χρόνια, οι επιβάτες του Προαστιακού που συμμετέχουν στο Σωματείο έχουν δημιουργήσει μια ομαδική συνομιλία με πάνω από 1.000 μέλη στην οποία επικοινωνούν μεταξύ τους για να ενημερώνουν για το πότε ξεκίνησε ένα τρένο από έναν σταθμό, πού βρίσκεται ανά πάσα στιγμή, αν υπάρχει κάποια βλάβη κ.ο.κ., ώστε να υπολογίζουν σε πραγματικό χρόνο τυχόν καθυστερήσεις.
Άλλοι, καταφεύγουν και στην εφαρμογή railway.gov.gr, με την οποία οι πολίτες μπορούν να βλέπουν σε πραγματικό χρόνο πού βρίσκονται τα τρένα στο σιδηροδρομικό δίκτυο και, συνδυαστικά με το chat που έχουν δημιουργήσει, ενημερώνονται για τα αίτια των καθυστερήσεων, καθώς η εταιρία δεν ενημερώνει ποτέ άμεσα για αυτά.
news247.gr