ΔιεθνήΕιδησούλεςΕΛΛΑΔΑΟικονομίαΠολιτική

Ο ρόλος του μακαρίτη – πλέον – Σόιμπλε στην “ελληνική κρίση” …

Ο ρόλος του μακαρίτη – πλέον – Σόιμπλε στην “ελληνική κρίση” είναι γνωστή. Και σε εμάς, τους Ελληνες, βιωματική.
Αλλά ο Σόιμπλε ανήκει σε εκείνες τις πολιτικές φιγούρες που εκπροσωπούν, τελικά, ένα ολόκληρο σύστημα. Υπ’ αυτό το πρίσμα, τα στοιχεία της προσωπικότητας ενός εκάστου εκ των υπηρετών αυτού του συστήματος – καπιταλισμός λέγεται – σε συνθήκες, εν προκειμένω, νεοφιλελεύθερης προώθησης των επιλογών του, δεν αποτελούν παρά το κερασάκι στον βούρκο της βαρβαρότητας.
Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι στην περίπτωση Σόιμπλε, το… “κερασάκι” ήταν άφθονο σε ποσότητα. Αυτό είχε γίνει γνωστό στην ίδια του την χώρα, πολύ πριν το νιώσουμε στην Ελλάδα.
Η πτώση του Τείχους  συνοδεύτηκε – εκτός των υπολοίπων – από ένα γενικό πλιάτσικο. Εμπνευσης Σόιμπλε.
Πρόκειται για την αμαρτωλή υπόθεση της «Treuhand» (κάτι σαν το ΤΑΥΠΕΔ, δηλαδή…) που ανέλαβε το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της πρώην Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας κατά τη δεκαετία του ’90.
Το αποτέλεσμα:
Στα μέσα του 1990 υπήρχαν στη ΓΛΔ γύρω στα 9 εκατ. απασχολούμενοι από τους οποίους 4 εκατ. σε κρατικές επιχειρήσεις.
Στα τέλη του 1994, οι ιδιωτικοποιημένες (πλέον) επιχειρήσεις απασχολούσαν περίπου 1,4 εκατ. εργαζομένους, δηλαδή πετάχτηκαν στην ανεργία πάνω από 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι.
Το ξεπούλημα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Τα στοιχεία τα είχε παρουσιάσει ο Κλάους Πέτερ Ουίλντ, ειδικός σύμβουλος αποκρατικοποιήσεων στη Γερμανία, και μάλιστα τα είχε παρουσιάσει στην Ελλάδα μιλώντας σε ημερίδα του ΙΟΒΕ (12/5/1998).
Σύμφωνα με τον Ουίλντ, που είχε ξεκαθαρίσει ότι ο ρόλος της «Treuhand» ήταν «να ιδιωτικοποιεί το 100% των επιχειρήσεων και τίποτα λιγότερο», ιδού τα στοιχεία του ξεπουλήματος:
α) 6.500 εταιρείες και 8.000 τμήματα ή στοιχεία του ενεργητικού επιχειρήσεων πουλήθηκαν σε ιδιώτες.
β) 4.300 εταιρείες και τμήματα εταιρειών επαναϊδιωτικοποιήθηκαν και επιστράφηκαν στους προηγούμενους ιδιοκτήτες τους.
γ) 45.000 ακίνητα περιουσιακά στοιχεία που είχαν περιέλθει στο κράτος δόθηκαν σε ιδιώτες.
δ) 3.700 επιχειρήσεις έκλεισαν επηρεάζοντας άμεσα 400.000 εργάτες.
Η «Τreuhand» από το 1990 που ιδρύθηκε, μέχρι το 1994 που έκλεισε, δηλαδή μέσα σε τέσσερα χρόνια, «κατάφερε» να ξεπουλήσει γύρω στις 14.500 ανατολικογερμανικές εταιρείες αντί πινακίου φακής και να κλείσει γύρω στις 3.500.
Όλα αυτά είχαν ως συνέπεια, με το τέλος του μεγαλύτερου πλιάτσικου που έγινε ποτέ στην Ευρώπη, η «Treuhand» να φορτώσει στο γερμανικό λαό ένα ταμείο με έλλειμμα ύψους σχεδόν 300 δισ. μάρκα, δηλαδή 150 δισ. ευρώ, γεγονός που δηλώνει και το μέγεθος του ξεπουλήματος.
Φυσικά η υπόθεση της «Treuhand» συνοδεύτηκε από σκάνδαλα δωροδοκιών με άμεση εμπλοκή της κυβέρνησης Κολ. Πάνω από 180 άτομα οδηγήθηκαν στα δικαστήρια με κατηγορίες σχετικές με σκάνδαλα που αφορούσαν τις αποκρατικοποιήσεις στην πρώην Ανατολική Γερμανία.
Χαρακτηριστική η περίπτωση των διυλιστηρίων «Leuna» και της κρατικής εταιρείας πετρελαίων «Minol» που πουλήθηκαν στη γαλλική «ElfAcquitaine».
Όπως αποδείχτηκε από τα «μαύρα» ταμεία της «Elf» διοχετεύθηκαν 47 εκατομμύρια ευρώ σε μίζες προς τους Χριστιανοδημοκράτες του Κολ.
Οι Γερμανοί πολιτικοί που πήραν τις μίζες ποτέ δεν κατονομάστηκαν και δεν τιμωρήθηκαν…
Μπογιόπουλος Νίκος ΦΒ

Σχετικές αναρτήσεις

ΔΗΛΩΣΗ ΘΑΝΑΣΗ ΠΕΤΡΑΚΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

admin2020

“Η πρότασή μας για την Οικονομία και την Εργασία”

admin2020

Αυγενάκης σε Περιφερειάρχες: Η ενεργοποίηση των Διαχειριστικών Σχεδίων Βόσκησης έως το τέλος του έτους

admin2020

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Θα υποθέσουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε εάν το επιθυμείτε. Αποδέχομαι Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Απορρήτου & Cookies