Το σημερινό σφύριγμα του τρένου στον σταθμό της Καλαμάτας, μετά από πάνω από δέκα χρόνια εγκατάλειψης, αποτελεί περισσότερο μια επικοινωνιακή φιέστα παρά ουσιαστική πολιτική πράξη. Δεν αρκεί ένα στιγμιαίο θέαμα για να καλυφθούν χρόνια αδιαφορίας και απραξίας.
Οι τοπικοί φορείς, ο δήμαρχος και ο περιφερειάρχης, φέρουν ακέραιη την ευθύνη για την πλήρη απαξίωση του σιδηρόδρομου στην πόλη. Μια πόλη που φιλοδοξεί να μιλά για ανάπτυξη και σύγχρονες υποδομές δεν μπορεί να παραμένει χωρίς μέσο σταθερής τροχιάς και χωρίς τακτική σιδηροδρομική συγκοινωνία.
Το τρένο δεν είναι «ανάμνηση» ούτε τουριστικό ντεκόρ· είναι βασική δημόσια υποδομή, εργαλείο βιώσιμης ανάπτυξης και καθημερινής εξυπηρέτησης των πολιτών. Όσο περιορίζονται σε κινήσεις εντυπωσιασμού και φωτογραφίες, η Καλαμάτα θα μένει πίσω.
Αυτό που απαιτείται είναι πολιτική βούληση, συγκεκριμένος σχεδιασμός και δεσμεύσεις με χρονοδιάγραμμα — όχι άλλα λόγια. Ο σιδηρόδρομος πρέπει να επιστρέψει ουσιαστικά στην πόλη, όχι για λίγα λεπτά εντυπώσεων, αλλά για να εξυπηρετεί πραγματικά την κοινωνία.