ΑΠΟ:
Margarita Katsani
Το λαϊκό ρητό «στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα» φαίνεται πως περιγράφει με την πιο τραγική ακρίβεια την κατάσταση που επικρατεί στην υγειονομική θωράκιση της Κορινθίας. Παρά τις συνεχείς κραυγές αγωνίας των κατοίκων, τις δημόσιες καταγγελίες και τα αλλεπάλληλα τραγικά συμβάντα, η πόρτα των αρμοδίων παραμένει ερμητικά κλειστή και τα αυτιά τους επιδεικτικά κουφά.
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΙΟΥ, ΣΤΟ «ΘΑΥΜΑ» ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ
Δεν έχουν περάσει παρά λίγοι μήνες από τα μέσα Απριλίου του 2026, όταν ένας 55χρονος συνάνθρωπός μας έχασε τη ζωή του από ανακοπή στο Ξυλόκαστρο. Η μοίρα του σφραγίστηκε από μια θλιβερή πραγματικότητα: το τοπικό Κέντρο Υγείας δεν διέθετε οδηγό για το ασθενοφόρο. Χρειάστηκε να επιστρατευτούν αστυνομικοί για να μεταφέρουν απινιδωτή, ενώ το όχημα που τελικά τον παρέλαβε —μετά από μία ολόκληρη ώρα— ξεκίνησε από την Κόρινθο, απλώς για να επιβεβαιώσει τον θάνατό του.
Τότε, οι αρμόδιοι επιδόθηκαν σε ένα γνωστό blame game, μια ανταλλαγή ευθυνών μεταξύ Υγειονομικής Περιφέρειας και ΕΚΑΒ για το ποιος φταίει για την υποστελέχωση.
Και τι άλλαξε από τότε; Απολύτως τίποτα.
Μόλις χθες, 23 Ιουλίου, το ίδιο ακριβώς σκηνικό επαναλήφθηκε στην καρδιά της τουριστικής σεζόν. Ένα παιδί παρασύρεται από αυτοκίνητο στο στην Συκιά . Από καθαρή τύχη και επειδή το όχημα κινούνταν με μηδενική ταχύτητα, το παιδί γλίτωσε τα χειρότερα. Όμως, η «μαύρη τρύπα» της υγείας ήταν πάλι εκεί: μία ώρα αναμονή στην άσφαλτο για ένα ασθενοφόρο που έπρεπε να έρθει ξανά από την Κόρινθο, γιατί το Κέντρο Υγείας της περιοχής παραμένει γυμνό από προσωπικό και μέσα. Αν το παιδί είχε τραυματιστεί σοβαρά, σήμερα θα θρηνούσαμε άλλη μια απώλεια.
ΕΝΑ ΔΙΚΤΥΟ ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ: ΔΥΟ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ
Σαν να μην έφτανε η διαχρονική υποστελέχωση, η μοίρα και η κακή κατάσταση των υποδομών έπαιξαν το δικό τους παιχνίδι τον περασμένο Ιούνιο. Μέσα σε διάστημα μόλις μίας εβδομάδας, το ήδη οριακό δυναμικό του ΕΚΑΒ στην Κορινθία δέχθηκε δύο ισχυρά πλήγματα:
– Στις 20 Ιουνίου, μια σφοδρή σύγκρουση Ι.Χ. με ασθενοφόρο μέσα στο Λουτράκι έθεσε το όχημα εκτός λειτουργίας και έστειλε το πλήρωμα στο νοσοκομείο.
– Στις 26 Ιουνίου, μια καραμπόλα πέντε οχημάτων στα διόδια Σπαθοβουνίου έβγαλε εκτός μάχης ένα ακόμα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ λόγω σοβαρών υλικών ζημιών.
Όταν το σύστημα λειτουργεί χωρίς καμία πρόβλεψη για «εφεδρείες», η απώλεια δύο οχημάτων μετατρέπει την καθημερινή εφημερία σε ρωσική ρουλέτα για τους πολίτες και τους επισκέπτες του νομού.
ΤΟ «ΒΟΛΕΜΑ» ΤΩΝ ΓΡΑΦΕΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΜΙΛΗΜΕΝΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ: ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ;
Η υποστελέχωση, όμως, δεν είναι πάντα θέμα έλλειψης οργανικών θέσεων, αλλά και διαχείρισης του υπάρχοντος δυναμικού. Την ώρα που οι δρόμοι καίνε και τα ασθενοφόρα μένουν καθηλωμένα, έντονες είναι οι ψίθυροι και οι καταγγελίες για το τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες των διοικητικών γραφείων.
Θα μπορούσε, άραγε, να υπάρχει έξτρα πλήρωμα έξω, ετοιμοπόλεμο για διάσωση, αν γινόταν σωστός έλεγχος; Η τοπική κοινωνία βοά για συγκεκριμένα περιστατικά που προκαλούν το κοινό αίσθημα.
Οι φήμες θέλουν συγκεκριμένη εργαζόμενη του ΕΚΑΒ να έχει περάσει από επιτροπή, εξασφαλίζοντας ειδική άδεια με το πρόσχημα ότι δεν μπορεί να σηκώνει βάρη λόγω προβλημάτων υγείας, ώστε να παραμένει προστατευμένη σε κάποιο γραφείο.
Την ίδια στιγμή, όμως, φωτογραφικές αποδείξεις τη δείχνουν εν ώρα υπηρεσίας, φορώντας κανονικά τη στολή της, να πηγαίνει στη λαϊκή αγορά με το μηχανάκι της, να φορτώνει και να κουβαλάει ανενόχλητη βάρη.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αμείλικτα και ζητούν άμεσες απαντήσεις:
– Υπάρχουν άνθρωποι μέσα στο ΕΚΑΒ που θα έπρεπε να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της διάσωσης και κάθονται σε καρέκλες με «πλαστές» υπογραφές και χαριστικές γνωματεύσεις;
– Πόσα άτομα χρειάζονται τελικά για να λειτουργήσει ένα διοικητικό γραφείο του ΕΚΑΒ; Γιατί οι πληροφορίες κάνουν λόγο για άτομα που πλεονάζουν στις εσωτερικές υπηρεσίες, την ώρα που ο κόσμος πεθαίνει στην άσφαλτο περιμένοντας μια ώρα για βοήθεια.
Ποιος φταίει για αυτό το χάλι και ποιος θα αναλάβει, επιτέλους, τις ευθύνες;
Οι κάτοικοι δικαίως ξεσπούν. Πώς είναι δυνατόν να μιλάμε για «τουριστική ανάπτυξη», για «προβολή της περιοχής» και για «αναβάθμιση», όταν στην αιχμή του καλοκαιριού, με τον πληθυσμό να πολλαπλασιάζεται, μια ολόκληρη παραθαλάσσια ζώνη στερείται τη βασικότερη των υπηρεσιών; Την ασφάλεια της ίδιας της ζωής;
Είναι τουλάχιστον συγκινητικό το γεγονός ότι η κατάσταση διασώζεται χάρη στο φιλότιμο των ανθρώπων της πρώτης γραμμής — όπως ο γιατρός που χθες έσπευσε μόνος του στο ατύχημα χωρίς καν να κληθεί, για να προσφέρει τις πρώτες βοήθειες. Όμως, η δημόσια υγεία δεν μπορεί να βασίζεται στο «κρυφό σχολειό» της αυτοθυσίας των γιατρών και των διασωστών, ούτε να γίνεται ανεκτό το καθεστώς των «ημετέρων» στα μετόπισθεν.
Όσο η τοπική κοινωνία θα «βροντά» την πόρτα των αρμοδίων ζητώντας μόνιμη στελέχωση και αξιοκρατία, και όσο εκείνοι θα συνεχίζουν να κωφεύουν, τόσο θα μετράμε ώρες αναμονής πάνω στην άσφαλτο. Μέχρι την επόμενη φορά που η τύχη δεν θα είναι με το μέρος μας. Η ανοχή έχει εξαντληθεί. Τέρμα οι δικαιολογίες.